میخواهم با شخصی که 16 سال بزرگتر است ازدواج کنم!
۱۸ساله هستم و به تازگی با پسری که۱۶سال ازمن بزرگتر است آشنا شدهام، ویژگیهای شخصیتی او به دلم نشسته و تفاوت سنی ما اصلا حس والد بودن به من نمیدهد. آشنایی را برای ازدواج ادامه دهم یا درهر شرایطی این تفاوت سنی خطرناک است؟نویسنده: زهرا فولادی | کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی
مترجم:
مخاطب گرامی، دراین سن هنوزشناخت ما ازخودمان درحال شکلگیری است. به این نکات توجه کنید:
خود را بهتربشناسید
1 ۱۸سالگی آغازبزرگسالی است، اما لزوماً به معنای رسیدن به یک تصویرکاملاً تثبیتشده ازخود وآینده نیست.دراین دوره، فرد معمولاً هنوزدرحال تجربه کردن و پاسخ دادن به سؤالهایی مثل«من چه کسی هستم؟»،«چه نوع رابطهای میخواهم؟»، «چه چیزهایی برایم مهم است؟» و«میخواهم درآینده چه سبک زندگیای داشته باشم؟» است. ممکن است امروزتصورمشخصی ازآینده داشته باشیم، اما با ورود به دانشگاه، تجربههای شغلی، روابط مختلف وافزایش استقلال، بخشی ازاین خواستهها تغییرکند یا روشنترشود.ازطرف دیگر،درشروع یک رابطه ممکن است فرد مقابل ویژگیهایی داشته باشدکه برای ما بسیارچشمگیرباشد، مخصوصاً ویژگیهایی که احساس میکنیم خودمان کمترازآنها برخورداریم.مثلاً ممکن است آرامش، اعتمادبهنفس، ثبات، تجربه، استقلال یا توانایی تصمیمگیری اوبرای ما بسیارجذاب باشد. این جذابیت لزوماً بد نیست، اما اگرهنوزخودمان شناخت کافی ازنیازها ونقاط ضعفمان نداشته باشیم، ممکن است تفاوت بین«تناسب» و«جبران یک خلأ» را بهراحتی تشخیص ندهیم. این مسئله زمانی اهمیت بیشتری پیدا میکند که طرف مقابل اختلاف سنی و درنتیجه تجربه زیادی داشته باشد؛چون اگر فردی متوجه نیازها، ناامنیها یا خلأهای ما شود وازآنها برای ایجاد وابستگی،کنترل یا گرفتن امتیازاستفاده کند،تفاوت تجربه میتواند به نابرابری قدرت تبدیل شود. البته صرف بزرگتربودن فرد به معنای سوءاستفادهگر بودن او نیست؛مسئله این است که درچنین رابطهای باید با دقت بیشتری مراقب مرزهای شخصی، استقلال و حق انتخاب خودمان باشیم.
از بیرون به این رابطه نگاه کنید
2 اینکه میگویید احساس والد بودن به شما نمیدهد، نکتهای است که باید درطول زمان بررسی شود، نه اینکه صرفاً براساس تجربههای اولیه درباره آن نتیجهگیری کنید. ببینید وقتی با او مخالفت میکنید چه اتفاقی میافتد؛آیا «نه» شما را میپذیرد؟آیا برای تحصیل، شغل، دوستان، خانواده، رفتوآمد و انتخابهای شخصیتان استقلال قایل است؟آیا وقتی چیزی مطابق خواسته اوپیش نمیرود همچنان محترمانه رفتارمیکند؟ و مهمترازهمه،آیا به شما اجازه میدهد خودتان باشید وخودتان را بشناسید یا بهتدریج احساس میکنید برای حفظ رابطه باید مطابق خواستههای او تغییرکنید؟
تصمیم عجولانه نگیرید
3درچنین شرایطی توصیه میکنم تصمیمی مثل ازدواج را عجولانه نگیرید وحتماً درباره این رابطه با یک روانشناس یا یک فرد بالغ، قابل اعتماد و بیطرف صحبت کنید؛کسی که صرفاً تحت تأثیر هیجان وجذابیت اولیه رابطه نباشد و بتواند ازبیرون به موقعیت نگاه کند.حتی میتوانید ازخودتان بپرسید:«اگراین فرد همین ویژگیها را نداشت،بازهم دراین مرحله اززندگی برای ازدواج اورا انتخاب میکردم؟»،«آیا من واقعاً او را میخواهم یا بخشی ازچیزی راکه درخودم یا زندگیام کم دارم،دراو پیداکردهام؟» و «اگرچند سال دیگرنیازها وخواستههایم تغییرکند،آیا این رابطه همچنان برای من انتخاب مناسبی خواهد بود؟»
خود را بهتربشناسید
1 ۱۸سالگی آغازبزرگسالی است، اما لزوماً به معنای رسیدن به یک تصویرکاملاً تثبیتشده ازخود وآینده نیست.دراین دوره، فرد معمولاً هنوزدرحال تجربه کردن و پاسخ دادن به سؤالهایی مثل«من چه کسی هستم؟»،«چه نوع رابطهای میخواهم؟»، «چه چیزهایی برایم مهم است؟» و«میخواهم درآینده چه سبک زندگیای داشته باشم؟» است. ممکن است امروزتصورمشخصی ازآینده داشته باشیم، اما با ورود به دانشگاه، تجربههای شغلی، روابط مختلف وافزایش استقلال، بخشی ازاین خواستهها تغییرکند یا روشنترشود.ازطرف دیگر،درشروع یک رابطه ممکن است فرد مقابل ویژگیهایی داشته باشدکه برای ما بسیارچشمگیرباشد، مخصوصاً ویژگیهایی که احساس میکنیم خودمان کمترازآنها برخورداریم.مثلاً ممکن است آرامش، اعتمادبهنفس، ثبات، تجربه، استقلال یا توانایی تصمیمگیری اوبرای ما بسیارجذاب باشد. این جذابیت لزوماً بد نیست، اما اگرهنوزخودمان شناخت کافی ازنیازها ونقاط ضعفمان نداشته باشیم، ممکن است تفاوت بین«تناسب» و«جبران یک خلأ» را بهراحتی تشخیص ندهیم. این مسئله زمانی اهمیت بیشتری پیدا میکند که طرف مقابل اختلاف سنی و درنتیجه تجربه زیادی داشته باشد؛چون اگر فردی متوجه نیازها، ناامنیها یا خلأهای ما شود وازآنها برای ایجاد وابستگی،کنترل یا گرفتن امتیازاستفاده کند،تفاوت تجربه میتواند به نابرابری قدرت تبدیل شود. البته صرف بزرگتربودن فرد به معنای سوءاستفادهگر بودن او نیست؛مسئله این است که درچنین رابطهای باید با دقت بیشتری مراقب مرزهای شخصی، استقلال و حق انتخاب خودمان باشیم.
از بیرون به این رابطه نگاه کنید
2 اینکه میگویید احساس والد بودن به شما نمیدهد، نکتهای است که باید درطول زمان بررسی شود، نه اینکه صرفاً براساس تجربههای اولیه درباره آن نتیجهگیری کنید. ببینید وقتی با او مخالفت میکنید چه اتفاقی میافتد؛آیا «نه» شما را میپذیرد؟آیا برای تحصیل، شغل، دوستان، خانواده، رفتوآمد و انتخابهای شخصیتان استقلال قایل است؟آیا وقتی چیزی مطابق خواسته اوپیش نمیرود همچنان محترمانه رفتارمیکند؟ و مهمترازهمه،آیا به شما اجازه میدهد خودتان باشید وخودتان را بشناسید یا بهتدریج احساس میکنید برای حفظ رابطه باید مطابق خواستههای او تغییرکنید؟
تصمیم عجولانه نگیرید
3درچنین شرایطی توصیه میکنم تصمیمی مثل ازدواج را عجولانه نگیرید وحتماً درباره این رابطه با یک روانشناس یا یک فرد بالغ، قابل اعتماد و بیطرف صحبت کنید؛کسی که صرفاً تحت تأثیر هیجان وجذابیت اولیه رابطه نباشد و بتواند ازبیرون به موقعیت نگاه کند.حتی میتوانید ازخودتان بپرسید:«اگراین فرد همین ویژگیها را نداشت،بازهم دراین مرحله اززندگی برای ازدواج اورا انتخاب میکردم؟»،«آیا من واقعاً او را میخواهم یا بخشی ازچیزی راکه درخودم یا زندگیام کم دارم،دراو پیداکردهام؟» و «اگرچند سال دیگرنیازها وخواستههایم تغییرکند،آیا این رابطه همچنان برای من انتخاب مناسبی خواهد بود؟»
10 صفحه اول
پربازدیدترین اخبار
