​​​​​​​
قطر حال‌و‌روز عجیبی در جام جهانی دارد؛ تیمی که به‌عنوان میزبان دوره قبل با تدارکاتی کم‌سابقه پا به میدان گذاشت، حتی زمان برگزاری تورنمنت را تغییر داد، یکی از مجهزترین کمپ‌های تمرینی دنیا را در اختیار داشت و با عنوان قهرمان آسیا وارد رقابت‌ها شد؛ اما بدترین نتیجه ممکن را گرفت. در جام جهانی اخیر هم داستان چندان متفاوت نبود. تساوی بازی اول، آن هم با چاشنی خوش‌شانسی، امیدی کوتاه ساخت؛ اما در دیدار دوم برابر کانادا، دو اخراجی و شش گل خورده، همه چیز را فرو ریخت. شکستی که نه‌تنها برای قطر، که برای اعتبار فوتبال آسیا هم سنگین بود.
این در حالی است که لیگ قطر بعد از عربستان از پرهزینه‌ترین لیگ‌های قاره است؛ مملو از بازیکنان خارجی باکیفیت و امکانات حرفه‌ای. همین سرمایه‌گذاری‌ها دو قهرمانی آسیایی را ساخت، اما در مقیاس جام جهانی، معادله عوض می‌شود.
قصه قطر یادآور یک حقیقت ساده است: زیرساخت و هزینه شرط لازم‌اند، نه کافی. در صحنه‌های بزرگ، این استعداد درخشان و نبوغ لحظه‌ای است که سرنوشت را تعیین می‌کند؛ چیزی که هنوز در ویترین فوتبال قطر کم‌رنگ است.