حالا همه رامین را دوست دارند
رضاییان درشرایطی تاریخسازشدکه ما بارها اورا بهخاطرحواشی زیاد زیربارانتقادگرفته بودیم باید قدر این رگ غیرت ایران دوستی اش را بدانیمنویسنده: مجید حسین زاده | روزنامهنگار
مترجم:
سوت پایان بازی که به صدا درآمد، بغض رامین رضاییان شکست.اوبا اینکه تمام تلاشش را کرده بود وبهترین گلزن تاریخ ایران درجامهای جهانی شد، روبه دوربین وبه مردم گفت: شرمندهایم که نتوانستیم دلتان را آنطورکه شایسته بود شاد کنیم.درخوشحالی بعد از گلش هم دستهایش را تا آخربازکرد وانگارمیخواست درعوض تمام سالهایی که دربارهاش حرف زده بودند را یکجا فریاد بزند. آن لحظه فقط یک شادی گل نبود؛ شبیه مردی بود که ازمیان قضاوتها، حاشیهها، تمسخرها وسوءتفاهمها عبورکرده وحالا درست وسط بزرگترین صحنه فوتبال جهان ایستاده وسربلند است. فوتبال ایران سالها رامین را با چیزهای زیادی به یاد آورد؛با استوریهای عجیب، پوشش متفاوت، نمایش زندگی لاکچری،حرفهای جنجالی،تصمیمهای احساسی وبعضا اشتباه و رفتارهایی که گاهی بیشترازفوتبالش دیده میشدند.بارها اورا نقد کردیم، بارها ازاو ایرادگرفتیم وبارها تصورکردیم که این بازیکن هرگزنمیتواند به یک ستاره تبدیل شود.اما2دوره اخیرجامجهانی برای اوجایی بود که خودش را ثابت کند. او مقابل ولزدرقطرگل زده بود وحالا دراین جام دوباره نامش را روی تابلوی گلزنان ثبت کرد؛ آن هم در36سالگی که بسیاری از فوتبالیستها مدتهاست ازتیمملی خداحافظی کردهاند.شاید رازمحبوب شدن دوباره رامین همین باشد؛اوهرگزتسلیم نشد.دراین مطلب نگاهی متفاوت وکوتاه به این ستاره بلامنازع ایران درجام جهانی خواهیم داشت که ازدل حاشیهها درخشید.
قصه پر پیچ و خم رامین
جداییاش که همه را عصبانی کرد
تیغ تند وتیزانتقادها به رامین ازسال1395شروع شد، جایی که جداییاش از پرسپولیس وانتقال به ریزهاسپورترکیه یکی ازجنجالیترین نقلوانتقالات تاریخ لیگ کشورمان را رقم زد.رفتن ناگهانی، بازگشت دوباره واختلافات بعدی باعث شد ماهها تیتر اول رسانهها باشد. بسیاری ازهواداران از او ناراحت شدند وهیچ وقت دلشان با او صاف نشد.
پدریعنی عشق ...
رامین شاید یکی ازفعالترین فوتبالیستهای ایرانی درشبکههای اجتماعی باشد.استوریهای کنایهآمیز، واکنش به انتقادها، پیامهای احساسی و جملات خاص اوبارها درفضایمجازی پربازدید شد.مشهورترین آن ها همان استوری معروف«پدریعنی عشق،جنگ نکنید»بود؛ متنی که سالها بعد به یکی ازسوژههای شبکههای اجتماعی تبدیل شد.
احساس ارزشمندی با نمایش داراییها
درسالهای اخیر، چندین باربه صحبتها ورفتارهای رامین ازمنظر روانشناسی انتقاد کرده بودیم. به عنوان مثال،27مهر1399درصفحه خانواده ومشاوره زندگی سلام نوشته بودیم: «استوری بازیکن تیمملی فوتبال کشورمان که درکناریک جمله انگیزشی،ساعت،کتانی،دستبند وانگشترش را هم به نمایش گذاشته ازمنظرروانشناسی پیامهایی دارد؛احساس ارزشمندی با نمایش داراییها!» همچنین ماشینهای گرانقیمت، سفرهای خارجی، تصاویرخاص وسبک زندگی متفاوت اوهمیشه مورد توجه کاربران قرار میگرفت. برخی این رفتارها را نشانه نداشتن اعتمادبهنفس وغیرضروری تلقی میکردند.
درقفس ببرچی کارمیکردی؟
انتشارتصاویرحضور رضاییان درکناریک ببروحشی دریکی ازسفرهای خارجیاش، یکی ازعجیبترین تصاویرسالهای اخیر او بود. عکسی که واکنشهای فراوانی درشبکههای اجتماعی به همراه داشت.
شادی گلهای کنایهآمیز
رامین هیچگاه بازیکنی نبودکه گل بزند ویک خوشحالی معمولی انجام دهد. شادیهای خاص، حرکات احساسی، اشک، فریاد وواکنشهای اوبعداز گلها همواره بخشی ازشخصیت فوتبالیاش بودهاند. حتی شادی گل اخیر اودرجام جهانی هم به یکی ازتصاویرماندگارفوتبال ایران وجهان تبدیل شده است.
و پسری که جنگید تا قهرمان شود
اما ازدل همه این حواشی، رامین مانند یک ستاره درخشید. بازیکنی که حتی چند ماه پیش از این احتمال داشت درفهرست اولیه تیم ملی حضور نداشته باشد، حالا به عنوان بهترین مدافع راست دوراول جام جهانی ۲۰۲۶ معرفی شده است.اودیگرفقط یک بازیکن پرحاشیه نیست. اوبازیکنی است که ازمیان تمام قضاوتها عبورکرد، ازتمام انتقادها جان سالم به دربرد و سرانجام دربزرگترین ویترین فوتبال جهان، نامش را درتاریخ ثبت کرد. شاید هنوزهم خیلیها رامین رضاییان را دوست نداشته باشند. شاید هنوز هم استوریهایش، رفتارهایش یا سبک زندگیاش محل بحث باشد. اما حالا یک حقیقت را نمیتوان انکارکرد: رامین رضاییان، ستاره پرحاشیه فوتبال ایران، سرانجام به یکی ازدوستداشتنیترین قهرمانان نسل خود تبدیل شده است.
حسرت برای درخشش دیرهنگام رامین وشجاع
صابر|جام جهانی برای تیم ملی ما درمرحله گروهی با تساوی مقابل مصربه پایان رسید؛ زمانی که این یادداشت نوشته میشود هنوزتکلیف صعود روشن نیست. با این حال، چه صعودی درکارباشد وچه نباشد،یک پرسش مهم و شاید تلخ همچنان پابرجاست: چرا بازیکنانی مثل شجاع ورامین اینقدردیر دیده شدند؟ نگاهی به ترکیب تیم ملی کافی است تا این واقعیت خود را نشان دهد. چرا رامین رضاییان باید در۳۶سالگی یکی ازگزینههای جدی تیم ملی باشد، آن هم درشرایطی که دیگرچشمانداز روشنی برای حضور در لیگهای سطح اول اروپا ندارد؟ چرا شجاع خلیلزاده باید در۳۷سالگی تازه اولین بازی خود را درجام جهانی تجربه کند، درحالی که درچهاردوره مختلف یا درآستانه حضور بوده یا تا یک قدمی میدان رفته است؟ اینها فقط دو نمونهاند؛درترکیب تیم ملی از این حسرتها کم نیست. چرا این بازیکنان درزمان درستی شانس درخشش پیدا نکردند؟ بسیاری ازبازیکنان مستعد میتوانستند خیلی زودتربه سطح اول فوتبال ایران برسند وبا اعتماد سرمربیان باشگاهی، بدون سایه سنگین دلالی و مناسبات غیرحرفهای، در سنین پایینتربه ستارههای ثابت تیم ملی تبدیل شوند. اما این مسیر برای بسیاری ازآنها به تأخیرافتاد. حتی بازیکنانی مانند رامین رضاییان، میلاد محمدی، احسان حاجصفی یا محمدحسین کنعانیزادگان که امروز چندمین جام جهانی خود را تجربه میکنند نیزهیچگاه به شکل پایدار دربالاترین سطح ممکن فوتبال قرارنگرفتند. درکنارآنها نسل بعدی، بازیکنانی مثل محبی، ترابی یا قائدی هم هنوزآنگونه که باید فرصت بروز کامل تواناییهای خود را پیدا نکردهاند. ازاین نسل گذشت، اما جام جهانی، صرفنظرازنتیجه، باید لحظهای برای بازاندیشی باشد. فوتبال ایران بیش از هرچیز به یک تصمیم شجاعانه نیازدارد: عبورتدریجی از پیله نتیجهگرایی کوتاهمدت و سرمایهگذاری بر نسلی تازه، نسلی باانگیزه وآماده که بتواند برای چند دوره جام جهانی آینده، تیم ملی را بیمه کند. اگرچنین تصمیمی گرفته نشود، شاید چند سال دیگرهمین پرسشها دوباره تکرار شوند.
قصه پر پیچ و خم رامین
جداییاش که همه را عصبانی کرد
تیغ تند وتیزانتقادها به رامین ازسال1395شروع شد، جایی که جداییاش از پرسپولیس وانتقال به ریزهاسپورترکیه یکی ازجنجالیترین نقلوانتقالات تاریخ لیگ کشورمان را رقم زد.رفتن ناگهانی، بازگشت دوباره واختلافات بعدی باعث شد ماهها تیتر اول رسانهها باشد. بسیاری ازهواداران از او ناراحت شدند وهیچ وقت دلشان با او صاف نشد.
پدریعنی عشق ...
رامین شاید یکی ازفعالترین فوتبالیستهای ایرانی درشبکههای اجتماعی باشد.استوریهای کنایهآمیز، واکنش به انتقادها، پیامهای احساسی و جملات خاص اوبارها درفضایمجازی پربازدید شد.مشهورترین آن ها همان استوری معروف«پدریعنی عشق،جنگ نکنید»بود؛ متنی که سالها بعد به یکی ازسوژههای شبکههای اجتماعی تبدیل شد.
احساس ارزشمندی با نمایش داراییها
درسالهای اخیر، چندین باربه صحبتها ورفتارهای رامین ازمنظر روانشناسی انتقاد کرده بودیم. به عنوان مثال،27مهر1399درصفحه خانواده ومشاوره زندگی سلام نوشته بودیم: «استوری بازیکن تیمملی فوتبال کشورمان که درکناریک جمله انگیزشی،ساعت،کتانی،دستبند وانگشترش را هم به نمایش گذاشته ازمنظرروانشناسی پیامهایی دارد؛احساس ارزشمندی با نمایش داراییها!» همچنین ماشینهای گرانقیمت، سفرهای خارجی، تصاویرخاص وسبک زندگی متفاوت اوهمیشه مورد توجه کاربران قرار میگرفت. برخی این رفتارها را نشانه نداشتن اعتمادبهنفس وغیرضروری تلقی میکردند.
درقفس ببرچی کارمیکردی؟
انتشارتصاویرحضور رضاییان درکناریک ببروحشی دریکی ازسفرهای خارجیاش، یکی ازعجیبترین تصاویرسالهای اخیر او بود. عکسی که واکنشهای فراوانی درشبکههای اجتماعی به همراه داشت.
شادی گلهای کنایهآمیز
رامین هیچگاه بازیکنی نبودکه گل بزند ویک خوشحالی معمولی انجام دهد. شادیهای خاص، حرکات احساسی، اشک، فریاد وواکنشهای اوبعداز گلها همواره بخشی ازشخصیت فوتبالیاش بودهاند. حتی شادی گل اخیر اودرجام جهانی هم به یکی ازتصاویرماندگارفوتبال ایران وجهان تبدیل شده است.
و پسری که جنگید تا قهرمان شود
اما ازدل همه این حواشی، رامین مانند یک ستاره درخشید. بازیکنی که حتی چند ماه پیش از این احتمال داشت درفهرست اولیه تیم ملی حضور نداشته باشد، حالا به عنوان بهترین مدافع راست دوراول جام جهانی ۲۰۲۶ معرفی شده است.اودیگرفقط یک بازیکن پرحاشیه نیست. اوبازیکنی است که ازمیان تمام قضاوتها عبورکرد، ازتمام انتقادها جان سالم به دربرد و سرانجام دربزرگترین ویترین فوتبال جهان، نامش را درتاریخ ثبت کرد. شاید هنوزهم خیلیها رامین رضاییان را دوست نداشته باشند. شاید هنوز هم استوریهایش، رفتارهایش یا سبک زندگیاش محل بحث باشد. اما حالا یک حقیقت را نمیتوان انکارکرد: رامین رضاییان، ستاره پرحاشیه فوتبال ایران، سرانجام به یکی ازدوستداشتنیترین قهرمانان نسل خود تبدیل شده است.
حسرت برای درخشش دیرهنگام رامین وشجاع
صابر|جام جهانی برای تیم ملی ما درمرحله گروهی با تساوی مقابل مصربه پایان رسید؛ زمانی که این یادداشت نوشته میشود هنوزتکلیف صعود روشن نیست. با این حال، چه صعودی درکارباشد وچه نباشد،یک پرسش مهم و شاید تلخ همچنان پابرجاست: چرا بازیکنانی مثل شجاع ورامین اینقدردیر دیده شدند؟ نگاهی به ترکیب تیم ملی کافی است تا این واقعیت خود را نشان دهد. چرا رامین رضاییان باید در۳۶سالگی یکی ازگزینههای جدی تیم ملی باشد، آن هم درشرایطی که دیگرچشمانداز روشنی برای حضور در لیگهای سطح اول اروپا ندارد؟ چرا شجاع خلیلزاده باید در۳۷سالگی تازه اولین بازی خود را درجام جهانی تجربه کند، درحالی که درچهاردوره مختلف یا درآستانه حضور بوده یا تا یک قدمی میدان رفته است؟ اینها فقط دو نمونهاند؛درترکیب تیم ملی از این حسرتها کم نیست. چرا این بازیکنان درزمان درستی شانس درخشش پیدا نکردند؟ بسیاری ازبازیکنان مستعد میتوانستند خیلی زودتربه سطح اول فوتبال ایران برسند وبا اعتماد سرمربیان باشگاهی، بدون سایه سنگین دلالی و مناسبات غیرحرفهای، در سنین پایینتربه ستارههای ثابت تیم ملی تبدیل شوند. اما این مسیر برای بسیاری ازآنها به تأخیرافتاد. حتی بازیکنانی مانند رامین رضاییان، میلاد محمدی، احسان حاجصفی یا محمدحسین کنعانیزادگان که امروز چندمین جام جهانی خود را تجربه میکنند نیزهیچگاه به شکل پایدار دربالاترین سطح ممکن فوتبال قرارنگرفتند. درکنارآنها نسل بعدی، بازیکنانی مثل محبی، ترابی یا قائدی هم هنوزآنگونه که باید فرصت بروز کامل تواناییهای خود را پیدا نکردهاند. ازاین نسل گذشت، اما جام جهانی، صرفنظرازنتیجه، باید لحظهای برای بازاندیشی باشد. فوتبال ایران بیش از هرچیز به یک تصمیم شجاعانه نیازدارد: عبورتدریجی از پیله نتیجهگرایی کوتاهمدت و سرمایهگذاری بر نسلی تازه، نسلی باانگیزه وآماده که بتواند برای چند دوره جام جهانی آینده، تیم ملی را بیمه کند. اگرچنین تصمیمی گرفته نشود، شاید چند سال دیگرهمین پرسشها دوباره تکرار شوند.
10 صفحه اول
پربازدیدترین اخبار
اخبار برگزیده
