مخاطب گرامی، این شرایط بسیار دشوار و از نظر روانی فرساینده است. سن 22 سال یعنی از نظر قانونی و بیولوژیک او یک فرد بزرگسال است و رفتارهای او دیگر لجبازی‌های نوجوانی نیست، بلکه یک الگوی رفتاری است که نیاز به مدیریت جدی دارد. چند تحلیل چندجانبه و راهکارهای عملی برای مواجهه با این وضعیت:
1 تحلیل رفتار او 
پرخاشگری او معمولاً ریشه در مسائل دیگری دارد که ربطی به شما ندارد:
عدم بلوغ عاطفی| او ممکن است در مدیریت هیجانات خود ناتوان باشد.
تخلیه هیجانی| گاهی افراد از کسانی که در کنارشان احساس امنیت می‌کنند (مثل مادر و خواهر)، به عنوان کیسه بوکس عاطفی استفاده می‌کنند چون می‌دانند شما واکنش تندی نشان نمی‌دهید.
کشمکش‌های درونی| مشکلات تحصیلی، شغلی یا اجتماعی را که نمی‌تواند با آن‌ها روبه رو شود، با پرخاشگری به خانه می‌آورد.
2 استراتژی‌های عملی برای شما 
تغییر در الگوی سکوت
سکوت در مقابل او از نظر روان‎شناسی ممکن است به او این پیام را بدهد که: من می‌توانم هر چقدر بخواهم بی‌ادبی کنم و هیچ پیامد منفی‌ای برای من نخواهد داشت.
راه حل| مقابله به مثل به معنای دعوا و فحاشی نیست. به معنای قاطعیت است. به محض شروع بی‌احترامی، با لحنی بسیار آرام، جدی و بدون فریاد بگویید: «من اجازه نمی‌دهم با این لحن با من صحبت کنی. وقتی آرام شدی می‌توانیم حرف بزنیم.» و سپس بلافاصله اتاق را ترک کنید.
حفظ مرزهای روانی
شما نمی‌توانید رفتار او را کنترل کنید، اما می‌توانید کنترل کنید که او چقدر در فضای روانی شما نفوذ کند.
راه حل| سعی کنید در زمان‌هایی که او در وضعیت پرخاشگری است، تعامل خود را به حداقل برسانید. از بحث‌های عمیق یا حساس با او خودداری کنید.
نقش مادر 
مادر شما در این میان نقش کلیدی دارد. اگر او هم در برابر بی‌احترامی برادرتان سکوت کند، مشکل تشدید می‌شود.
راه حل| در خلوت به مادر بگویید که این رفتارها نه تنها به شما، بلکه به سلامت روان او هم آسیب می‌زند و باید در برابر بی‌احترامی، یک خط قرمز مشخص داشته باشید. اگر او بی‌احترامی می‌کند، نباید خدماتی (مثل غذا، رسیدگی به امور شخصی یا توجه عاطفی خاص) دریافت کند که نشان‌دهنده پذیرش رفتار او باشد.
 راهکارهای ساختاری و جدی‌تر
اگر رفتارهای او به سمت خشونت فیزیکی یا آسیب رساندن به سلامت روان مادر کشیده شد، دیگر مسئله تذکر دادن نیست:
1 مشاوره خانواده| اگر او  بپذیرد، حضور در یک جلسه مشاوره می‌تواند بسیار موثر باشد.
2مستقل کردن عاطفی| شما باید یاد بگیرید که ارزش خود را از رفتارهای او جدا کنید. بی‌احترامی او، نشان‌دهنده شخصیت اوست، نه ارزش شما یا مادرتان.
3 مواجهه با پیامدها| در سن ۲۲ سالگی، او باید یاد بگیرد که هر رفتاری پیامدی دارد. اگر او در خانه زندگی می‌کند، باید قوانین خانه را بپذیرد.